سخنراني دختر اميرالمؤمنين(ع) در کوفه

پس از ورود کاروان اسراي کربلا به کوفه هر کدام از اقوام و نزديکان امام حسين(ع) به فراخور زمان و مکان به سخنراني پرداختند. پس از اينکه فاطمه صغري(س) سخنراني خود را به پايان رساند، بلافاصله ام کلثوم(س) دختر گرامي حضرت علي(ع) شروع به سخنراني کردند که متن آن به شرح ذيل است:

ام کلثوم عليها السلام دختر على عليه‎السلام از پشت پرده نازک، در حالى که با صداى بلند مى‎‏گريست چنين خطبه خواند: يَا أَهْلَ الْکُوفَةِ سَوْأَةً لَکُمْ مَا لَکُمْ خَذَلْتُمْ حُسَيْناً وَ قَتَلْتُمُوهُ وَ انْتَهَبْتُمْ أَمْوَالَهُ وَ وَرِثْتُمُوهُ وَ سَبَيْتُمْ نِسَاءَهُ وَ نَکَبْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ‏ وَ سُحْقاً وَيْلَکُمْ أَ تَدْرُونَ أَيُّ دَوَاهٍ دَهَتْکُمْ وَ أَيَّ وِزْرٍ عَلَى ظُهُورِکُمْ حَمَلْتُمْ وَ أَيَ‏ دِمَاءٍ سَفَکْتُمُوهَا وَ أَيَّ کَرِيمَةٍ أَصَبْتُمُوهَا وَ أَيَّ صَبِيَّةٍ سَلَبْتُمُوهَا وَ أَيَّ أَمْوَالٍ انْتَهَبْتُمُوهَا قَتَلْتُمْ خَيْرَ رِجَالاتٍ بَعْدَ النَّبِيِّ ص وَ نُزِعَتِ الرَّحْمَةُ مِنْ قُلُوبِکُمْ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْفَائِزُونَ وَ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ؛
اى کوفيان، بدي بر شما باد (روزگارتان تيره شود) چرا حسين را تنها گذاشتيد و او را کشتيد، و اموالش را به يغما برديد و تصاحب کرديد و بانوان حرمش را اسير کرده و آزرديد؟ هلاکت باد بر شما و از رحمت خدا دور شويد. واى بر شما! آيا مى‎‏دانيد چه فاجعه دردناکى را مرتکب شده‏‎ايد؟ چه خونهايى را ريختيد؟ چه گستاخى به حريم بزرگان کرديد؟ و لباس چه کودکانى را ربوديد؟ و چه اموالى را تاراج کرديد؟ شما بهترين مردان بعد از پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم را کشتيد؟ رحم و مهر از دلهاى شما رخت بربسته است؛ آگاه باشيد که حزب خدا پيروزند، و حزب شيطان در ضرر و زيان هستند. سپس تمسک به اين شعر کردند:
قَتَلْتُمْ أَخِي صَبْراً فَوَيْلٌ لِأُمِّکُمْ             سَتُجْزَوْنَ نَاراً حَرُّهَا يَتَوَقَّد
سَفَکْتُمْ دِمَاءً حَرَّمَ اللَّهُ سَفْکَهَا          وَ حَرَّمَهَا الْقُرْآنُ ثُمَّ مُحَمَّد
أَلَا فَابْشِرُوا بِالنَّارِ إِنَّکُمْ غَدا                 لَفِي سَقَرَ حَقّاً يَقِيناً تُخَلَّدُوا
وَ إِنِّي لَأَبْکِي فِي حَيَاتِي عَلَى أَخِي     عَلَى خَيْرِ مَنْ بَعْدَ النَّبِيِّ سَيُولَد
بِدَمْعٍ غَرِيزٍ مُسْتَهَلٍّ مُکَفْکَف‏             عَلَى الْخَدِّ مِنِّي دَائِماً لَيْسَ يَجْمُد

«شما برادرم را بى‎‏دفاع کشتيد، واى بر شما که به زودى با آتش داغ شعله‎‏ور دوزخ مجازات خواهيد شد. شما خونهايى را ريختيد که خداوند و سپس قرآن و محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم ريختن آن خونها را حرام کرده است. آگاه باشيد آتش دوزخ بر شما بشارت باد. شما در فرداى قيامت در قعر آتش دوزخى هستيد که همواره زبانه مى‎‏کشد. من در طول زندگي‎ام براى مصائب برادرم مى‎‏گريم، براى آن کسى که پس از پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم بهترين مولود بود.
با اشکهاى فراوان و ريزان که پيوسته بى‏ آنکه خشک شوند، بر گونه‏‎ها ريخته شوند».
خطبه حضرت ام کلثوم عليها السلام همه حاضران را دگرگون و ماتم زده کرد، به طورى که از هر سو ناله و شيون برخاست، زنها موهاى خود را پريشان کرده بودند، و خاک بر سرهاى خود مى‏‎ريختند، و صورتهاى خود را مى‏‎خراشيدند، و سيلى بر صورت خود مى‏‎زدند و فرياد واى و هلاکتشان بلند بود، مردان نيز مى‏‎گريستند و ريشهاى خود را (از شدّت اندوه) مى‏‎کندند، هيچ مرد و زنى مانند آن روز گريه و زارى نکردند. 

وقتي ابن تيميه، يزيد را ت...